Kręgosłup – filar kociego i psiego ciała: budowa i funkcje

Kręgosłup – filar kociego i psiego ciała: budowa i funkcje

Kręgosłup to niczym misternie skonstruowana kolumna, która stanowi fundament zarówno kociego jak i psiego ciała. Składa się z wielu segmentów – kręgów – połączonych ze sobą dyskami międzykręgowymi, więzadłami i mięśniami. Dzięki tej wyjątkowej budowie kręgosłup zapewnia zwierzakowi nie tylko imponującą elastyczność, ale również stanowi podporę dla całego organizmu i chroni delikatne struktury układu nerwowego.

Wielosegmentarna konstrukcja – klucz do mobilności i stabilności

Każdy kręg posiada charakterystyczną budowę, a jego specyficzny kształt i wyrostki kostne umożliwiają ruch w różnych płaszczyznach. Łącznie kręgosłup tworzy harmonijną całość, która pozwala nam na swobodne zginanie, prostowanie, skręcanie i boczne nachylenia tułowia.

Jednocześnie kręgosłup pełni funkcję filara, na którym opiera się ciężar ciała. Mocne, połączone ze sobą kręgi zapewniają stabilność i stanowią podporę dla narządów wewnętrznych, chroniąc je przed uszkodzeniami.

Rdzeń kręgowy – centrum dowodzenia

Wewnątrz kanału kostnego kręgosłupa biegnie niczym kabel nasz rdzeń kręgowy. To swoiste centrum dowodzenia, które odpowiada za przewodzenie impulsów nerwowych pomiędzy mózgiem a resztą ciała. Dzięki rdzeniowi kręgowego zwierzę może wykonywać precyzyjne ruchy, czuć ból i doznania dotykowe, a także odbierać bodźce zmysłowe.
Budowa rdzenia kręgowego w przekroju poprzecznym to owalny przewód leżący w kanale kręgowym, który ma za zadanie go ochraniać. Dzieli się go na 5 odcinków: szyjny (C1–C8), piersiowy (Th1–Th13), lędźwiowy (L1–L7), krzyżowy (S1–S3) oraz ogonowy (Ca 1–Ca 5).

Ochrona na najwyższym poziomie

Kręgosłup nie tylko zapewnia zwierzakowi ruchomość i stabilność, ale również chroni cenny rdzeń kręgowy. Otaczają go liczne struktury, które działają niczym amortyzatory i bariery ochronne. Do tych elementów należą m.in. kanał kręgowy, opony mózgowe i płyn mózgowo-rdzeniowy.

Dbałość o kręgosłup – inwestycja w zdrowie

Ze względu na swoją złożoną budowę i pełnione funkcje, kręgosłup wymaga szczególnej troski. Prawidłowa postawa i regularna aktywność fizyczna to tylko niektóre z czynności, które pomogą zadbać o kondycję kręgosłupa i zapobiec jego schorzeniom. Pamiętajmy, że zdrowy kręgosłup to klucz do dobrego samopoczucia i pełnej sprawności na długie lata zwierzęcia.

 Rozpoznawanie bólu kręgosłupa: wyzwania i nowoczesne metody diagnostyczne

Ból kręgosłupa u zwierząt to coraz powszechniejszy problem, który może znacząco utrudniać codzienne funkcjonowanie kota czy psa. Postawienie trafnej diagnozy i identyfikacja przyczyny dolegliwości bywa wyzwaniem, dlatego tak ważna jest kompleksowa diagnostyka neurologiczna.

Pierwszy krok: wywiad i badanie neurologiczne

Diagnoza rozpoczyna się od zebrania szczegółowego wywiadu weterynaryjnego, w którym uwzględnia się m.in. charakter bólu, jego lokalizację, promieniowanie, towarzyszące objawy, a także czynniki, które nasilają lub łagodzą dolegliwości. Następnie przeprowadzane jest badanie neurologiczne, oceniające m.in. funkcje czucia, odruchy, siłę mięśniową i koordynację ruchową.

Badania pomocnicze w diagnostyce

W celu dokładniejszej oceny stanu układu nerwowego stosuje się szereg testów neurologicznych, takich jak badanie reakcji pozycjonowania kończyn, test podskakiwania, taczkowanie, pozycjonowanie, hemistanding i hemiwalking. Te badania pozwalają na wstępne określenie lokalizacji uszkodzenia oraz jego charakteru (np. uszkodzenie górnego lub dolnego neuronu ruchowego).

W niektórych przypadkach zalecane są również badania krwi, szczególnie u pacjentów z objawami ze strony mózgu, drgawkami, chorobami wieloukładowymi lub koniecznością zastosowania znieczulenia ogólnego do dalszych badań diagnostycznych.

Obrazowanie kręgosłupa: klucz do precyzyjnej diagnozy

Jedną z podstawowych metod diagnostycznych zmian w kręgosłupie jest badanie radiologiczne (RTG). Zdjęcia rentgenowskie ukazują strukturę kostną kręgosłupa i czaszki, pozwalając na wykrycie zmian w obrębie kręgów, takich jak złamania, zwężenia kanału kręgowego czy zwyrodnienia. Niestety, RTG nie zawsze jest wystarczająco czułe, aby wykryć wszystkie zmiany, np. te dotyczące tkanki nerwowej.

W takich sytuacjach pomocne okazują się bardziej zaawansowane techniki obrazowania, takie jak tomografia komputerowa (TK) i rezonans magnetyczny (MRI). TK dostarcza szczegółowych obrazów poprzecznych kręgosłupa, pozwalając na dokładną ocenę zarówno struktur kostnych, jak i tkanek miękkich, w tym rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych. Z kolei MRI, wykorzystując pole magnetyczne i fale radiowe, tworzy trójwymiarowe obrazy kręgosłupa o bardzo wysokiej rozdzielczości. Dzięki temu MRI umożliwia precyzyjną diagnostykę zmian w obrębie rdzenia kręgowego, nerwów, mięśni i więzadeł, a także wykrywanie guzów, krwotoków i innych patologii.

Wybór odpowiedniej metody diagnostycznej

Dobór właściwych metod diagnostycznych zależy od indywidualnego przypadku i podejrzewanej przyczyny bólu kręgosłupa. Lekarz weterynarii ze specjalizacją w neurologii, kierując się wywiadem, badaniem neurologicznym i wynikami badań obrazowych, ustala plan diagnostyczny i dobiera odpowiednie metody diagnostyczne, aby jak najszybciej i najdokładniej postawić diagnozę i wdrożyć właściwe leczenie.

Pamiętaj:

Wczesna diagnoza i odpowiednie leczenie bólu kręgosłupa pozwalają na szybki powrót do zdrowia i uniknięcie powikłań. Nie lekceważ dolegliwości i skonsultuj się z lekarzem weterynarii znającym się na neurologii, jeśli widzisz sygnały bólu kręgosłupa u swojego podopiecznego, zwłaszcza jeśli towarzyszą mu inne objawy, takie jak drętwienie, osłabienie mięśni, zaburzenia równowagi czy problemy z oddawaniem moczu lub stolca.

Dyskopatia u psów – ból kręgosłupa, który wymaga diagnozy i leczenia

Dyskopatia to powszechne schorzenie u psów, które może powodować silny ból i pogorszenie sprawności. Wynika z uszkodzenia krążków międzykręgowych, czyli amortyzujących elementów znajdujących się pomiędzy kręgosłupami.

Dwa główne typy dyskopatii u psów:

• Typ Hansen I: Dotyczy głównie ras chondrodystroficznych, takich jak jamniki i beagle. Jądro miażdżyste dysku przerwaje pierścień włóknisty i wysuwa się do kanału kręgowego, uciskając korzenie nerwowe. Ból pojawia się nagle i jest silny, często towarzyszy mu niedowład kończyn i zaburzenia czucia.
• Typ Hansen II: Występuje u ras dużych, takich jak owczarki niemieckie i golden retrievery. Objawy rozwijają się powoli, w wieku senioralnym. Ból jest umiarkowany, ale może nasilać się podczas ruchu. Pies może mieć problemy z chodzeniem, skakaniem i wchodzeniem po schodach.

Diagnoza i leczenie dyskopatii:

Wczesna diagnoza dyskopatii jest kluczowa dla skutecznego leczenia. Lekarz weterynarii przeprowadzi badanie fizyczne, a także może zlecić badania obrazowe, takie jak RTG lub MRI, aby potwierdzić diagnozę i określić stopień zaawansowania choroby.

Leczenie dyskopatii u psów zależy od typu schorzenia, jego nasilenia i ogólnego stanu zdrowia zwierzęcia. Możliwości obejmują:

• Odpoczynek i ograniczenie aktywności: Ważne jest, aby zapewnić psu spokojne miejsce do odpoczynku i ograniczyć jego ruch, aby uniknąć dalszego uszkodzenia dysku.
• Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne: Mogą pomóc w złagodzeniu bólu i stanu zapalnego.
• Fizjoterapia: Po ustąpieniu ostrych objawów fizjoterapia może pomóc w przywróceniu siły mięśniowej, ruchomości i stabilności kręgosłupa.
• Zabieg chirurgiczny: W niektórych ciężkich przypadkach konieczne może być leczenie operacyjne w celu usunięcia wysuniętego fragmentu dysku i zmniejszenia ucisku na rdzeń kręgowy.

Pamiętaj:

Dyskopatia to poważne schorzenie, które wymaga szybkiej diagnozy i leczenia. Jeśli Twój pies wykazuje objawy bólu kręgosłupa, niedowładu kończyn lub zaburzeń czucia, natychmiast skonsultuj się z lekarzem weterynarii.

Monopareza – porażenie jednej kończyny: przyczyny i objawy

Monopareza, nazywana również monoplegią, to częściowe lub całkowite upośledzenie ruchomości jednej kończyny, będące wynikiem uszkodzenia układu nerwowego. W ciężkich przypadkach pojawiają się również zaburzenia czucia.

Przyczyny monoparezy:

Monopareza może być spowodowana wieloma czynnikami, m.in.:

• Urazy: złamania kości, zwichnięcia stawów, urazy rdzenia kręgowego lub mózgu.
• Udar mózgu: upośledza przepływ krwi do mózgu, co może prowadzić do uszkodzenia obszarów kontrolujących ruch kończyn.
• Guzy mózgu lub rdzenia kręgowego: mogą uciskać na nerwy lub struktury mózgowe odpowiedzialne za ruch.
• Stwardnienie rozsiane (SM): choroba autoimmunologiczna atakująca osłonkę mielinową nerwów, co prowadzi do zaburzeń przewodnictwa nerwowego.
• Zakażenia: niektóre infekcje, mogą powodować uszkodzenie nerwów i monoparezę.
• Choroby neurodegeneracyjne: choroby neurodegeneracyjne mogą prowadzić do stopniowego pogorszenia funkcji ruchowych.

Objawy monoparezy:

Głównym objawem monoparezy jest osłabienie lub utrata ruchomości w jednej kończynie. W zależności od stopnia uszkodzenia nerwowego mogą wystąpić również inne objawy, takie jak:

• Drętwienie lub mrowienie.
• Ból.
• Spastyczność mięśni (wzmożone napięcie mięśniowe).
• Ataksia (zaburzenia koordynacji ruchowej).
• Słabość chwytu.

Diagnoza i leczenie:

Diagnoza monoparezy opiera się na wywiadzie lekarskim, badaniu fizykalnym i badaniach obrazowych, takich jak RTG, tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI). Leczenie monoparezy zależy od przyczyny schorzenia. W niektórych przypadkach może wystarczyć rehabilitacja, fizjoterapia lub leczenie farmakologiczne. W innych przypadkach może być konieczne leczenie chirurgiczne w celu usunięcia guza lub złamanej kości.

Rokowanie:

Rokowanie w przypadku monoparezy zależy od przyczyny schorzenia, stopnia uszkodzenia nerwowego i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W niektórych przypadkach funkcje ruchowe mogą ulec całkowitemu odzyskaniu. W innych przypadkach monopareza może być trwała i wymagać stałej opieki i rehabilitacji.

Pamiętaj:

Monopareza to poważne schorzenie, które wymaga szybkiej diagnozy i leczenia. Jeśli Twój kot lub pies doświadcza nagłego osłabienia lub utraty ruchomości w jednej kończynie, natychmiast skonsultuj się z lekarzem weterynarii.

Tetrapareza – paraliż czterech kończyn: przyczyny i objawy

Tetrapareza to porażenie, które obejmuje całkowitą lub częściową utratę zdolności do wykonywania świadomych ruchów we wszystkich czterech kończynach. Schorzenie to jest często wynikiem chorób neurologicznych i może mieć różne przyczyny.

Przyczyny tetraparezy:

• Choroby zwyrodnieniowe: Należą do nich dyskopatia typu I, mielopatie krwotoczne, spondylopatie, choroby demielinizacyjne, torbiele maziowe i wrodzone anomalie, takie jak rozdwojenie rdzenia czy wady rozwojowe kręgów.
• Nowotwory: Przerzuty nowotworowe do rdzenia kręgowego lub mózgu mogą powodować tetraparezę.
• Urazy: Złamania kręgosłupa, zwichnięcia i uszkodzenia krążków międzykręgowych mogą prowadzić do tetraparezy.
• Choroby naczyniowe: Zator włóknisto-chrzęstny i naczyniowe wady rozwojowe mogą upośledzać przepływ krwi do rdzenia kręgowego lub mózgu, co może prowadzić do tetraparezy.

Objawy tetraparezy:

• Całkowita lub częściowa utrata zdolności do poruszania kończynami.
• Spastyczność mięśni (wzmożone napięcie mięśniowe).
• Drętwienie i mrowienie w kończynach.
• Zaburzenia czucia.
• Zaburzenia funkcji pęcherza moczowego i jelit.
• Trudności z połykaniem.
• Trudności z oddychaniem.

Diagnoza i leczenie:

Diagnoza tetraparezy opiera się na wywiadzie lekarskim, badaniu fizykalnym i badaniach obrazowych, takich jak RTG, tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI). Leczenie tetraparezy zależy od przyczyny schorzenia. W niektórych przypadkach może wystarczyć rehabilitacja, fizjoterapia lub leczenie farmakologiczne. W innych przypadkach może być konieczne leczenie chirurgiczne w celu usunięcia guza lub złamanej kości.

Rokowanie:

Rokowanie w przypadku tetraparezy zależy od przyczyny schorzenia, stopnia uszkodzenia nerwowego i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W niektórych przypadkach funkcje ruchowe mogą ulec częściowemu lub całkowitemu odzyskaniu. W innych przypadkach tetrapareza może być trwała i wymagać stałej opieki i rehabilitacji.

Pamiętaj:

Tetrapareza to poważne schorzenie, które wymaga szybkiej diagnozy i leczenia. Jeśli Twoje zwierzę doświadcza nagłego osłabienia lub utraty ruchomości w czterech kończynach, natychmiast skonsultuj się z lekarzem weterynarii.

Urazy rdzenia kręgowego i złamania kręgów: skomplikowane schorzenia o różnym rokowaniu

Urazy rdzenia kręgowego i złamania kręgów to dwa poważne schorzenia, które mogą prowadzić do trwałych powikłań, a nawet śmierci. Chociaż obie choroby wiążą się z uszkodzeniem kręgosłupa, różnią się one mechanizmem powstawania, objawami i rokowaniem.

Urazy rdzenia kręgowego:

• Przyczyny: Wynikają z nagłego urazu, np. uderzenia, upadku lub wypadku. W wyniku urazu może dojść do stłuczenia, krwiaka lub przerwania rdzenia kręgowego.
• Objawy: Zależą od stopnia uszkodzenia rdzenia. Mogą obejmować drętwienie, mrowienie, osłabienie lub paraliż kończyn, zaburzenia czucia, zaburzenia funkcji pęcherza moczowego i jelit, a w ciężkich przypadkach trudności z oddychaniem.
• Rokowanie: Rokowanie jest uzależnione od wielu czynników, takich jak lokalizacja i stopień uszkodzenia rdzenia, czas trwania ucisku na rdzeń oraz ogólny stan zdrowia pacjenta. W niektórych przypadkach możliwe jest częściowe lub całkowite odzyskanie funkcji. Niestety, w innych przypadkach uszkodzenia rdzenia mogą być nieodwracalne.

Złamania kręgów:

• Przyczyny: Mogą być spowodowane urazem, osteoporozą lub innymi chorobami osłabiającymi kości.
• Objawy: Ból w miejscu złamania, tkliwość obolałej okolicy, deformacja kręgosłupa, osłabienie lub paraliż kończyn (w zależności od lokalizacji złamania).
• Rokowanie: Rokowanie zależy od rodzaju złamania, jego stabilności i lokalizacji. W większości przypadków złamania kręgosłupa można leczyć zachowawczo, stosując gorset ortopedyczny lub leki przeciwbólowe. W niektórych przypadkach konieczne może być leczenie operacyjne w celu stabilizacji złamania i odciążenia rdzenia kręgowego.

Leczenie:

Leczenie urazów rdzenia kręgowego i złamań kręgów jest złożone i zależy od indywidualnego przypadku. Może obejmować:

• Leczenie zachowawcze: Obejmuje odpoczynek, stosowanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, stabilizacji ortopedycznej i fizjoterapii.
• Leczenie operacyjne: Może być konieczne w przypadku niestabilnych złamań, ucisku na rdzeń kręgowy lub innych powikłań.
• Rehabilitacja: Jest kluczowym elementem leczenia i pomaga pacjentowi odzyskać utracone funkcje i poprawić jakość życia.

Pamiętaj:

Urazy rdzenia kręgowego i złamania kręgów to poważne schorzenia, które wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Wczesna diagnoza i leczenie mogą poprawić rokowanie i zminimalizować ryzyko powikłań.

Pozostałe choroby kręgosłupa u psów i kotów: objawy, diagnoza i leczenie

Oprócz dyskopatii, u psów oraz kotów występują również inne schorzenia kręgosłupa, które mogą powodować ból, osłabienie i inne problemy neurologiczne. Poniżej kilka przykładów:

Mielopatia degeneracyjna:

• Choroba dziedziczna, najczęściej u owczarków niemieckich.
• Prowadzi do degeneracji rdzenia kręgowego, podobnie jak SLA u ludzi.
• Objawy: postępujące osłabienie tylnych kończyn, ataksja, szuranie łapami, nietrzymanie moczu.
• Leczenie: objawowe, brak możliwości wyleczenia.

Spondyloza i spondyloartroza:

• Choroby nieuleczalne, mogące dotyczyć wszystkich gatunków zwierząt.
• Powodują zrośnięcie się stawów międzykręgowych i ankylozę.
• Objawy: ból, sztywność kręgosłupa, kulawizna.
• Leczenie: objawowe, łagodzenie bólu i stanu zapalnego.

Zator włóknisto-chrzęstny:

• Dotyczy głównie dużych psów.
• Polega na zatkaniu tętnicy lub żyły w rdzeniu kręgowym przez fragment chrząstki.
• Nagłe objawy: ból, wokalizacja, niedowład kończyn.
• Leczenie: zabiegowe usunięcie zatoru.

Obwodowa neuropatia niedokrwienna (zespół uchylonego okna):

• Wynika z ucisku tętnicy podczas próby wyskoczenia przez uchylone okno. Dotyczy to najczęściej kotów.
  Aby uniknąć tego problemu zabezpieczamy okna, o czym można przeczytać tutaj.
• Objawy: ból, niedowład tylnych kończyn, kwasica.
• Leczenie: objawowe, łagodzenie bólu i stanu zapalnego.

Ostre idiopatyczne zapalenie wielokorzeniowe (zespół coonhound):

• Zapalenie korzeni nerwowych rdzenia kręgowego, prawdopodobnie o podłożu autoimmunologicznym.
• Objawy: niedowład lub porażenie kończyn, zaburzenia głosu, zapalenie płuc.
• Leczenie: kortykosteroidy, leki przeciwzapalne.

Pamiętaj:

To tylko kilka przykładów chorób kręgosłupa u psów i kotów. Istnieje wiele innych schorzeń, które mogą powodować podobne objawy. Jeśli Twój pies lub kot wykazuje objawy bólu kręgosłupa, osłabienia lub innych problemów neurologicznych, ważne jest, aby jak najszybciej skonsultować się z lekarzem weterynarii w celu uzyskania diagnozy i leczenia.

Wrodzone wady kręgosłupa u psów i kotów: ukryte zagrożenie

Wady rozwojowe kręgosłupa u psów i kotów mogą ujawniać się w różnym czasie, niekoniecznie od razu po urodzeniu. Czasami objawy kliniczne pojawiają się dopiero w późniejszym wieku, a w niektórych przypadkach są wykrywane całkowicie przypadkowo.

Do najczęstszych wad należą:

• Zmiany kształtu kręgów: Obejmują one różne deformacje trzonów kręgowych, takie jak kręgi połowicze, motyle lub skośne. Mogą one prowadzić do osłabienia kręgosłupa i zwiększać ryzyko dyskopatii.
• Kręgi przejściowe: Są to dodatkowe kręgi, które występują między typowymi odcinkami kręgosłupa. Mogą one powodować ból i ograniczać ruchomość.
• Blok kręgowy: Polega na zrośnięciu się dwóch lub więcej kręgów. Sama wada nie powoduje zwykle problemów neurologicznych, ale może prowadzić do zwyrodnień kręgosłupa w późniejszym wieku.
• Rozszczep kręgosłupa: Jest to poważna wada, która powstaje w wyniku niepełnego wytworzenia łuków kręgowych i braku ich zrośnięcia wokół rdzenia kręgowego. Może prowadzić do poważnych problemów neurologicznych, a nawet do śmierci.

Rozpoznanie wad wrodzonych kręgosłupa:

Diagnoza wad wrodzonych kręgosłupa może być trudna i wymaga często badań obrazowych, takich jak tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI).

Leczenie:

Leczenie wad wrodzonych kręgosłupa zależy od rodzaju i nasilenia wady. W niektórych przypadkach może wystarczyć obserwacja, podczas gdy w innych konieczne może być leczenie farmakologiczne, fizjoterapia lub zabieg chirurgiczny.

Pamiętaj:

Wady wrodzone kręgosłupa mogą być poważnym problemem u psów i kotów. Jeśli podejrzewasz, że Twój zwierzak może mieć taką wadę, ważne jest, aby jak najszybciej skonsultować się z lekarzem weterynarii w celu uzyskania diagnozy i leczenia.

Kręg połowiczy u psów i kotów brachycefalicznych: ciche zagrożenie dla zdrowia i hodowli

Kręg połowiczy to wrodzona wada rozwojowa kręgosłupa, która dotyka głównie psy i koty ras brachycefalicznych, takich jak buldogi francuskie i angielskie, mopsy i bostony teriery, koty perskie, coraz częściej też koty brytyjskie. Wynika ona z mutacji genetycznych utrwalonych w wyniku hodowli zwierząt o krótkich kufach i ogonach. Chociaż taka sylwetka jest pożądana w tych rasach, to wiąże się z poważnymi konsekwencjami dla zdrowia samych zwierząt.

Objawy i diagnoza:

Kręg połowiczy może powodować różne objawy, w zależności od stopnia nasilenia wady i wieku zwierzęcia. Najczęstsze objawy to:

• Ból kręgosłupa.
• Sztywność.
• Kulawizna.
• Osłabienie mięśni.
• Zaburzenia czucia.
• W ciężkich przypadkach: niedowład lub paraliż kończyn.

Diagnoza kręgu połowiczego opiera się na badaniu rentgenowskim (RTG) kręgosłupa.

Leczenie i rokowanie:

Leczenie kręgu połowiczego jest uzależnione od stopnia nasilenia objawów i wieku pacjenta. W większości przypadków stosuje się leczenie zachowawcze, obejmujące:

• Odpoczynek.
• Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne.
• Fizjoterapię.

W niektórych przypadkach może być konieczne leczenie operacyjne.

Rokowanie u psów i kotów z kręgiem połowiczym jest zmienne i zależy od wielu czynników, takich jak stopień nasilenia wady, wiek zwierzęcia i jego ogólny stan zdrowia. Niestety, nawet przy odpowiednim leczeniu, u niektórych podopiecznych może dojść do pogorszenia objawów i utraty sprawności.

Zagrożenia dla hodowli:

Kręg połowiczy jest wadą dziedziczną, co oznacza, że ​​rodzice z tą wadą mogą przekazywać ją swojemu potomstwu. Niestety, wada ta jest coraz bardziej powszechna u ras brachycefalicznych, co stanowi poważne zagrożenie dla ich puli genetycznej.

Ważne jest, aby przyszli hodowcy psów brachycefalicznych byli świadomi problemu kręgu połowiczego i podejmowali kroki w celu jego eliminacji z hodowli.

Podsumowanie: Jak chronić zwierzęta przed urazami kręgosłupa?

Dobra profilaktyka urazów rdzenia i kręgosłupa u zwierząt opiera się na kilku filarach:

1. Znamy swojego pupila:

• Rozpoznajemy rasowe predyspozycje do chorób kręgosłupa (np. buldogi francuskie, koty perskie).
• Zwracamy uwagę na budowę ciała, np. spadzisty zad u owczarków niemieckich, który może zwiększać ryzyko urazów.

2. Stosujemy zasady bezpieczeństwa:

• Unikamy schodów, szczególnie zjazdów z nich.
• Zabezpieczamy śliskie i niestabilne powierzchnie.
• Ograniczamy intensywne skoki i zeskoki.
• Unikamy szarpania szarpakami.
• Chronimy zwierzę przed wypadkami komunikacyjnymi i spotkaniami z dzikimi zwierzętami.

3. Wspomagamy zwierzę w walce z chorobami kręgosłupa:

• W przypadku diagnozy lub predyspozycji do schorzeń kręgosłupa, rozważamy suplementację i rehabilitację zapobiegawczą.
• Skupiamy się na wzmacnianiu mięśni przykręgosłupowych i mięśni core.
• Stosujemy ćwiczenia na bieżni wodnej, bieżni suchej i torach treningowych.
• Wykorzystujemy fizykoterapię do zmniejszania bólu, odżywiania mięśni i regeneracji dysków międzykręgowych.
• Rozważamy suplementację z kwasem hialuronowym po konsultacji z weterynarzem.

Pamiętajmy, że profilaktyka to najlepszy sposób na ochronę naszych pupili przed urazami kręgosłupa. Dbając o ich bezpieczeństwo i stosując odpowiednie środki ostrożności, możemy zapewnić im długie i zdrowe życie.

Bibliografia

1. Bockstahler B., Levine D., Millis D., Essential Facts of Physiotherapy in Dogs and Cats, Rehabilitation and Pain Management, BE VetVerlag, 2004.
2. Carnier P., Gallo L., Sturaro E., Piccinini P., Bittante G., Prevalence of spondylosis deformans and estimates of genetic parameters for the degree of osteophytes development in Italian Boxer dogs, „J. Anim. Sci.” 82/2004, s. 85–92.
3. Ciepluch M.F., Da Costa R.C., Russell D., Imaging diagnosis – an atypical presentation of diffuse idiopathic skeletal hyperostosis (DISH) in a dog, „Vet Radiol Ultrasound” 56(1)/2013, s. 1–4.
4. Dragone L., Fizjoterapia i zwyrodnienie stawów u kotów, „Magazyn Weterynaryjny” 20(170)/2011, s. 762–764.
5. Kranenburg H.J.C., Voorhout G., Grinwis G.C.M., Hazewinkel H.A.W., Meij B.P., Diffuse idiopathic skeletal hyperostosis (DISH) and spondyosis deformans in purebred dogs: A retrospective radiographic study, „The Veterinary Journal” 190/2011, s. 84–90.
6. Millis D.L., Levine D., Taylor R.A., Rehabilitacja psów, Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2007.
7. Togini A. ,Kranenburg H.J.C., Morgan J.P., Steffen F., Radiographic and MRI characteristisc of lumbar disseminated idiopathic spinal hyperostosis and spondylosis deformans in dogs, „Journal of Small Animal Practice” 55(7)/2014, s. 1–7.
8. Zapałowicz K., Radek A., Radek M., Karbownik J., Godlewski B., Gasiński P., Leczenie spondylozy lędźwiowej metodą stabilizacji wewnętrznej, „Neuroskop” 1(5)/2003, s. 9–11.
9. Zink Ch.M., Van Dyke J.B., Canine Sports Medicine and Rehabilitation, John Wiley & Sons, Inc., 2013.