Pasożyty wewnętrzne u psów to temat, który może napawać lękiem każdego właściciela czworonoga. Podstępność tych intruzów polega na tym, że często nie dają żadnych wyraźnych objawów, a ich obecność może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia pupila, a nawet dla człowieka.
Choć niemal każdy pies prędzej czy później spotka się z tym problemem, wiedza o pasożytach i sposobach walki z nimi staje się naszą supermocą w dbaniu o ukochanego zwierzaka.
Jakie potwory czyhają w czworonożnych przyjaciołach?
Na liście wrogów numer jeden znajdują się:
- Glista psia (Toxocara canis) – zaraża drogą pokarmową i może grasować w organizmie szczeniąt już w łonie matki!
- Tasiemiec psi – uwielbia żywić się krwią i tkankami psa, a jego jaja mogą przedostać się do organizmu człowieka.
- Nicienie płucne – powodują kaszel, duszność i spadek masy ciała.
- Nicienie z rodzaju Dirofilaria – żywią się krwią psa i mogą doprowadzić do poważnych chorób, a nawet śmierci.
- Włosogłówka – uszkadzająca jelita i powodująca biegunkę, wymioty i niedokrwistość.
- Tęgoryjce – żywiące się krwią psa i osłabiające jego organizm.
Jak rozpoznać, że pies padł ofiarą pasożytów?
Objawy bywają mylące, ale czujność opiekuna może uratować zwierzaka. Zwróć uwagę na:
- Wymioty i biegunkę,
- Wzdęcia i brak apetytu,
- Kaszel i spadek aktywności,
- Chudnięcie i swędzenie skóry,
- Problemy z sierścią.
Walka z pasożytami – czas na strategię!
Podstawą sukcesu jest regularne odrobaczanie psa, dobierane przez lekarza weterynarii do jego wieku, trybu życia i stanu zdrowia. Ale to nie wszystko!
- Dbaj o higienę.
- Chroń zwierzaka przed kontaktem z odchodami innych zwierząt, a zwłaszcza zjadaniem ich.
- Regularnie kontroluj stan zdrowia psa u weterynarza.
Pamiętaj, w walce z pasożytami wiedza i systematyczność to twoi sprzymierzeńcy! Dbając o profilaktykę i obserwując swojego psa, zapewnisz mu zdrowie i szczęśliwe życie bez pasożytniczych intruzów.
Tasiemiec psi (Dipylidium caninum).
Tasiemiec psi (Dipylidium caninum) to pasożyt, który czai się w trawie, by zaatakować Twojego psa. Ten nieproszony gość wykorzystuje do rozwoju żywiciela pośredniego – np. pchłę psią, w której ciele bytują jego larwy. Pies zaraża się tasiemcem połykając zainfekowane owady podczas wylizywania sierści.
Podstępność tasiemca polega na tym, że objawy kliniczne u psów są rzadkie. Właściciel często nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia, a inwazję rozpoznaje się przypadkowo, gdy zauważy ruchliwe człony tasiemca (podobne do pestek dyni) w okolicy odbytu psa lub na jego sierści. Te człony, wydalane wraz z kałem, zawierają mikroskopijne jaja tasiemca, które mogą zainfekować inne zwierzęta, a nawet ludzi.
Jak uchronić psa i siebie przed tasiemcem?
Walka z tasiemcem psim to bitwa o dwa fronty:
- Front psów i kotów:
- Regularne odrobaczanie wszystkich zwierząt domowych.
- Stosowanie preparatów przeciw pchłom i kleszczom.
- Dokładne sprzątanie miejsc, w których przebywają zwierzęta.
- Front ludzi:
- Dbanie o higienę – mycie rąk po kontakcie ze zwierzętami, unikanie kontaktu z ich odchodami.
- Nie pozwalanie dzieciom na zabawę w piaskownicach zanieczyszczonych zwierzęcymi odchodami.
Pamiętaj, że pozbycie się pcheł to nie lada wyzwanie, ponieważ ich jaja i poczwarki mogą przetrwać w środowisku psa nawet pół roku. Dlatego tak ważne jest systematyczne stosowanie preparatów przeciw pchłom i dokładne sprzątanie, aby pozbyć się wszystkich stadiów rozwojowych tych pasożytów.
Nicienie płucne (Angiostrongylus vasorum).
Nicienie płucne (Angiostrongylus vasorum) to pasożyty, które ukrywają się nie w układzie pokarmowym psa, jak glista czy tasiemiec, ale w jego płucach i sercu. Wywołują one groźną chorobę – angiostrongylozę, która może być śmiertelna dla psów.
Skąd bierze się zarażenie nicieniami płucnymi?
Żywicielem ostatecznym nicieni płucnych są psy i lisy, a żywicielem pośrednim ślimaki wodne i lądowe. Dlatego psy narażone są na zarażenie podczas zabawy, jedzenia lub wąchania ślimaków. Już sam kontakt z ich śluzem może stanowić zagrożenie.
Objawy angiostrongylozy mogą być różne:
- Kaszel i duszności
- Zaburzenia krążenia
- Nieżyt oskrzeli
- Apatia i osłabienie
- Wymioty i biegunka
Niestety, choroba może przebiegać również bezobjawowo, co utrudnia jej wykrycie.
Jak chronić psa przed nicieniami płucnymi?
- Unikaj spacerów psa w miejscach, gdzie występują ślimaki.
- Nie pozwalaj psu na jedzenie, wąchanie lub lizanie ślimaków.
- Regularnie odrobaczaj psa preparatami zwalczającymi nicienie płucne.
Pamiętaj, że walka z nicieniami płucnymi wymaga czujności i konsekwencji. Stosując odpowiednie środki profilaktyczne i obserwując swojego psa, możesz uchronić go przed tą groźną chorobą.
Dirofilarioza – podstępny wróg przenoszony przez komary.
Dirofilarioza to choroba pasożytnicza psów, która niczym podstępny wróg czai się w ciele komarów. Wywołują ją nicienie z rodzaju Dirofilaria, które podczas ukąszenia psa przenoszą się do jego organizmu.
Dwa oblicza dirofilariozy:
- Dirofilaria repens: larwy pasożyta osiadają w tkance podskórnej psa, tworząc guzki.
- Dirofilaria immitis: larwy wędrują z krwią do serca i tętnicy płucnej psa, powodując poważne problemy zdrowotne.
Objawy dirofilariozy płucno-sercowej u psów:
- Duszność i kaszel,
- Apatia i osłabienie,
- Wymioty i biegunka,
- W zaawansowanym stadium choroby: omdlenia, sinica błon śluzowych, nagła śmierć.
Jak chronić psa przed dirofilariozą?
- Stosuj preparaty odstraszające i zabijające komary u psów – przez cały rok, nie tylko latem!
- Regularnie odrobaczaj psa preparatami zwalczającymi nicienie Dirofilaria.
- Chroń psa przed ukąszeniami komarów – ograniczaj spacery w pobliżu zbiorników wodnych, zwłaszcza o zmierzchu i świcie.
Inne niebezpieczne pasożyty u psów:
- Włosogłówka (Trichuris vulpis): nicień wywołujący włosogłówczycę, chorobę szczególnie powszechną u psów ze schronisk. Pasożyt żyje w jelicie grubym i odżywia się krwią psa, powodując stany zapalne. Do zarażenia dochodzi poprzez spożycie zanieczyszczonej karmy lub wody.
- Tęgoryjec: niewielki nicień żywiący się krwią psa. Posiada haczyki, którymi przyczepia się do błony śluzowej jelita cienkiego. Pies zaraża się poprzez spożycie jaj pasożyta z gleby, lizanie łap lub kontakt larw ze skórą. Szczenięta mogą zostać zainfekowane w łonie matki lub podczas karmienia.
Pamiętaj!
Dirofilarioza i inne choroby pasożytnicze to poważne zagrożenia dla zdrowia psów. Regularne odrobaczanie, stosowanie preparatów przeciw komarom i obserwacja psa to klucz do ich uniknięcia. Skonsultuj się z lekarzem weterynarii, aby dobrać odpowiednią profilaktykę dla swojego pupila.
Odrobaczanie psa – dopasuj do potrzeb Twojego pupila!
Jak często odrobaczać psa? Nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi, ponieważ zależy to od wielu czynników, takich jak:
- Tryb życia psa: swobodnie wybiegujący, czy żyjący głównie w domu?
- Kontakt z innymi zwierzętami: czy pies ma kontakt z innymi psami, kotami, zwierzętami dzikimi?
- Nałogi żywieniowe: czy pies je surowe mięso, padlinę lub odchody innych zwierząt?
- Stan zdrowia: czy pies jest zdrowy, czy choruje na coś?
- Wiek: czy to szczeniak, dorosły pies, czy pies w starszym wieku?
Grupy ryzyka i zalecenia ESCCAP Polska:
Europejska Federacja Towarzystw Parazytologicznych Zwierząt (ESCCAP) opracowała wytyczne dotyczące odrobaczania psów, dzieląc je na grupy ryzyka:
Grupa A: psy o niskim ryzyku zarażenia, np. nie wybiegające swobodnie, bez kontaktu z innymi zwierzętami. Zalecane odrobaczanie: 1-2 razy do roku lub badanie kału.
Grupa B: psy o średnim ryzyku zarażenia, np. nie wybiegające swobodnie, ale mające kontakt z innymi psami, nie jedzące padliny ani odchodów innych zwierząt. Zalecane odrobaczanie: 4 razy do roku lub badanie kału.
Grupa C: psy o wyższym ryzyku zarażenia, np. nie wybiegające swobodnie, ale mające kontakt z innymi psami, polujące i zjadające swoje ofiary. Zalecane odrobaczanie: 12 razy do roku przeciwko tasiemcom i 4 razy do roku przeciwko nicieniom lub badanie kału.
Grupa D: psy o najwyższym ryzyku zarażenia, np. wybiegające swobodnie bez dozoru, jedzące padlinę lub odchody innych zwierząt. Zalecane odrobaczanie: 12 razy do roku przeciwko nicieniom i tasiemcom lub badanie kału.
Dodatkowe informacje:
- Szczenięta, suki w ciąży i karmiące, psy wystawowe i sportowe oraz pracujące w służbach ratowniczych wymagają specjalnych schematów odrobaczania.
- Podróż z psem do krajów endemicznych dla niektórych pasożytów może wymagać dodatkowego odrobaczenia.
- Psy na diecie BARF (surowe mięso) powinny być odrobaczane przeciwko tasiemcom co 6 tygodni.
- W domach z małymi dziećmi psy należy odrobaczać 12 razy do roku, aby zminimalizować ryzyko zarażenia człowieka.
Pamiętaj!
Dokładny schemat odrobaczania psa powinien zawsze ustalać lekarz weterynarii, biorąc pod uwagę wszystkie wymienione wyżej czynniki. Regularne odrobaczanie to klucz do ochrony Twojego pupila przed pasożytami i zapewnienia mu zdrowia i dobrego samopoczucia.
Podsumowanie.
Pasożyty wewnętrzne to podstępny wróg, który może czaić się w organizmie Twojego psa, nie dając żadnych wyraźnych objawów. Glista psia, tasiemiec psi, nicienie płucne, nicienie Dirofilaria, włosogłówka i tęgoryjce to tylko niektóre z nich.
Jak rozpoznać, że pies padł ofiarą pasożytów?
Zwróć uwagę na takie objawy jak: wymioty, biegunka, wzdęcia, brak apetytu, kaszel, spadek aktywności, chudnięcie, swędzenie skóry i problemy z sierścią.
Walka z pasożytami to bitwa o dwa fronty:
- Profilaktyka: regularne odrobaczanie psa, stosowanie preparatów przeciw pchłom i kleszczom, sprzątanie miejsc, w których przebywają zwierzęta.
- Leczenie: w przypadku stwierdzenia pasożytów, lekarz weterynarii dobierze odpowiednie leki i terapię.
Pamiętaj!
Dbanie o profilaktykę i obserwacja Twojego psa to klucz do jego zdrowia i szczęśliwego życia bez pasożytniczych intruzów. Regularne odrobaczanie, stosowanie odpowiednich preparatów i konsultacje z lekarzem weterynarii to najlepszy sposób na ochronę Twojego pupila przed tymi groźnymi pasożytami.
Bibliografia:
1.”Pasożyty psów i kotów” autorstwa Romualda Vetruka i Macieja Gnatkowskiego.
2.”Jak mądrze zadbać o psa i kota?” autorstwa Magdy Firlej-Oliwa.
3.”Choroby psów i kotów” autorstwa Pawła Chmielewskiego.
4.”Atlas pasożytów psów i kotów” autorstwa Zbigniewa Paweszki.
5.”Prevalence of gastrointestinal parasites in dogs in Poland” – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/3372979/
6.”Canine dirofilariosis in Poland: a retrospective study of 10 years (2003-2012)” – https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC10885393/
7.”Echinococcosis in Poland: a review of the literature” – https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5660138/
8.Europejska Federacja Towarzystw Parazytologicznych Zwierząt (ESCCAP): https://www.esccap.org/ – strona internetowa zawierająca m.in. zalecenia dotyczące odrobaczania psów i kotów.
9.Polskie Towarzystwo Parazytologiczne: https://cosmosrl.com/en/products/ptp-pl/
10.Portal internetowy lekarza weterynarii: https://animal-center.pl/ – Artykuł „Kiedy i jak często odrobaczać psa?”
0 komentarzy